Cae Pawb Porthmadog yn rhoi bwyd ar blât drwy gydol y flwyddyn

Mae Rhys hefyd yn hoffi arbrofi ar y rhandir ac mae’n tyfu ffrwyth ciwi.

“Maen nhw fatha bwledi ar y funud – tydyn nhw ddim yn barod. Eleni ydi’r flwyddyn gyntaf iddyn nhw flodeuo. Mae’n siwr fod yna fis arall o dyfu ac aeddfedu iddyn nhw. Gawn ni weld mewn rhyw fis os fydden nhw’n fwytadwy neu beidio.”

Mae Porthmadog yn le delfrydol i dyfu llysiau oherwydd ei leoliad, gyda’r gwynt yn cynhesu wrth ddod dros y mynyddoedd i ochr orllewinol Cymru ac mae ‘na lot o law hefyd yn disgyn yn y dref, sy’n arwydd gwych i unrhyw arddwr.

Dechrau garddio’n ifanc iawn wnaeth Rhys drwy blannu ambell botyn yn yr ardd gefn,

“Dyma’n fi’n sylwi yn fuan iawn – os dwi eisiau tyfu lot o fwyd fyddai angen tir. Gan fod gynnon ni ddim pridd yn yr ardd gefn, dod i’r rhandir oedd y dewis gorau gan fod Cae Pawb mor agos i dŷ Mam.

“Mae gen i ddau blot erbyn rŵan ac yn tyfu llwyth o lysiau pob blwyddyn.

“Syniad rhandir, wrth gwrs, yw i rywun sy’n byw mewn tref neu ddinas sydd heb ddarn o bridd yn eu gardd cefn, ond mae rhandir yn rhoi’r cyfle yna i bobl dyfu llysiau ac mae Cae Pawb wedi bod yma ers y 1880, felly 140 o flynyddoedd o dyfu llysiau yma.

“Mae hi mor bwysig i fwyta pethau organig a llysiau o’r ddaear sydd heb gael eu prosesu, er mwyn lles eich hunan fwy na dim, ond dwi’n gwerthfawrogi ‘sgen pawb ddim yr amser i dyfu llysiau eu hunain.

“Dwi hefyd yn sylwi fod ‘na ambell berson yn ddihyder pan mae hi’n dod i dyfu llysiau. Dwi dal i ddysgu rhywbeth pob dydd, ac mae’n iawn i fethu. Dwi wedi tyfu llysiau gwych a rhai ofnadwy dros y blynyddoedd –mae o’n lot o trial and error.” meddai.