Hanes taith y grŵp Pedair i ŵyl werin yn yr Almaen

Mae’n hawdd dod i arfer gweld bandiau yng Nghymru a’u cymryd yn ganiataol, a ges i fy atgoffa dros y tridiau yn Rudolstadt nad ydi bandiau fel Pedair yn rhywbeth cyffredin. Maen nhw’n dalent eithriadol ac yn cyfrannu at ddiwylliant gwerin byd-eang, nid dim ond ein swigen fach Gymraeg ni.

Fe gefais fy atgoffa gan yr Almaenwyr fod ‘na ryw hud sydd i’w drysori yn digwydd pan mae Pedair yn perfformio gyda’i gilydd.

Mae’r brwdfrydedd, angerdd a dealltwriaeth sydd gan y merched o’u crefft yn syfrdanol, a’r proffesiynoldeb ac urddas sydd ganddyn nhw ar lwyfan – dim ots ei faint – i’w edymgu.

Ond, y peth wnaeth i mi deimlo fwyaf o dreulio amser yn eu cwmni oedd gweld y chwaeroliaeth, y parch, y gefnogaeth a’r cariad sydd rhyngddyn nhw – sy’n parhau oddi ar y llwyfan. Aeth ‘na ddim perfformiad na phryd bwyd heibio heb iddyn nhw sôn am Siân. Mae’r cwlwm sydd rhwng y pedair yn un tynn, ac mae’r prawf o hynny i’w weld ar y llwyfan.