‘Trawma digartrefedd yn helpu fi i rannu fy stori’

“I ddechrau efo, roedd o’n rhywbeth trawmatig ac yn rhywbeth dwi wedi stryglo efo ond ers i fi fod yn yr ystafell ymarfer efo pawb dwi’n teimlo fod y trawma wedi helpu fi – dwi’n gallu rhoi input fi mewn i bethau mewn ffordd positif, ac mae wedi rhoi persbectif gwahanol i fi.

“Dwi’n meddwl rŵan am y pethau dwi wedi bod trwy a dwi’n teimlo hyder a balchder a dwi’n teimlo’n gryf amdano fo.

“A dwi’n teimlo mwy hyderus i gymryd camau ymlaen rŵan efo’r trawma tu ôl i fi ac yn helpu fi.”

Bu farw mam Osian pan oedd yn chwe mlwydd oed ac yn y cyfnod wedi hynny mi wnaeth y teulu chwalu.

Yn ddigartref am y tro cyntaf yn 12 oed, mae Osian yn cydnabod: “Roedd profiad cyntaf fi yn ddigartref yn brutal (pan fu’n cysgu tu ôl i’r Co-op) ond dwi wedi symud i ofal wedyn ac o ofal i le fy hun ar fy mhen-blwydd yn 16.

“Ers hynny dwi wedi symud i wahanol lefydd yn y gogledd ac wedi cysgu ar soffa ac mewn llety dros dro.

“Oedd hi’n afiach o sefyllfa.”

Mae Osian wedi bod yn ddigartref yng ngogledd a de Cymru ac yn dweud fod y ddau yn brofiadau gwahanol iawn: “Mae ‘na lot o wahaniaeth – ‘nes i deimlo fod bod yn ddigartref yn ne Cymru lot mwy anodd oherwydd mae local connections a chael help sy’n actual help yn bwysig.

“Mae scale y broblem yn ne Cymru lot mwy na yn y gogledd so mae’n anoddach cael help yn gyflym.

“Ond dwi mor lwcus bod fi wedi cael siawns i symud i’r de drwy bêl-droed (bu Osian yn chwarae dros Gymru yng Nghwpan y Byd i’r Digartref).

“O’n i’n rhedeg oddi wrth trawma fi. Rŵan ar y llwyfan efo pobl sy a’r un mindset â fi dwi’n teimlo mwy hyderus i fod yn fi fy hun.”