Cofio Mike Peters, The Alarm

Ro’dd hi’n fraint llwyr i ddod i nabod e, rhyw ychydig, y noson hynny. Ac ar ddiwedd y nos, wrth ffarwelio, dyma Mike yn rhoi CD o oreuon y band yn fy llaw, cynnig cwtsh anferth, a mynd ar ei ffordd.

Oriau’n ddiweddarach weles i’r neges odd e wedi ysgrifennu ar du fewn i’r clawr. “To Gary, Thank you for this ‘moment in time’ (un o ganeuon y band), all the very best, Mike“. Dim Mike Peters chwel’, ond Mike; fel ‘se ni’n hen gyfeillion.

A dyna’r peth, ma’r diwrnode diwetha’ ma’ wedi teimlo fel colli ffrind… er ma’ ond oriau ges i yn ei gwmni. Ma’ CD’r goreuon yn chwarae ar hyn o bryd, a’r dagrau’n powlio, wrth ysgrifennu’r darn yma.

Beth allwch chi ‘weud am Mike Peters? Ro’dd e’n fardd, yn belen o egni, yn sylwebydd cymdeithasol cadarn, yn wariar, yn ysbrydoliaeth wrth frwydro yn erbyn yr afiechyd erchyll ‘na, tra’n helpu eraill gyda’i waith elusennol.

Ro’dd e’n eicon cerddorol, yn genedlaetholwr yn ystyr gorau’r gair, ac yn arwr. Ond ar ddiwedd y dydd, ro’dd e’n berson diymhongar ac annwyl. Welwn ni ddim o’i fath eto, ‘wy’n amau.

Nos da Mike, a diolch o galon am bopeth.