‘Braint fawr’ bod yn glust i wrando mewn cyfnod tywyll

Dyna yw rôl y gwirfoddolwyr sy’n ateb y ffôn – gwrando – ac mae cael clust i wrando yn help mawr i’r bobl sy’n cysylltu, sy’n cael y cyfle i fwrw eu bol.

“Beth ni ddim yn gwneud yw cynghori neb, achos shwt ydych chi’n gallu rhoi cyngor i rywun oni bai bod chi yn eu sgidiau nhw? Os oes rhywun yn gofyn, gallwn ni roi rhestr o fudiadau eraill all eu helpu, neu efallai bod ni’n trafod opsiynau gyda nhw.

“A beth sy’n helpu yw’r ffaith eu bod nhw’n siarad â dieithryn, a bod ni am ddweud dim wrth neb; dydyn ni ddim yn gwybod pwy ydyn nhw, felly wrth bwy fydden ni’n dweud?!”

Ac er nad ydy Margaret byth yn gwybod gyda phwy mae hi’n siarad, ac unwaith mae’r ffôn yn ôl yn y crud, annhebygol y bydd hi byth yn siarad gyda nhw eto – mae hi’n gwybod i sicrwydd fod beth mae hi’n ei wneud yn helpu pobl, fel un dyn y daeth ar ei draws tra’r oedd hi a chriw o’i chyd-wirfoddolwyr yn Abertawe, yn cynnig cysur i bobl ar noson allan.

“Fi’n cofio’r dyn mawr ‘ma yn dod lan ata i – roedd pawb yn meddwl ei fod e am ymosod arna i, ond ddim o gwbl; rhoddodd e’r cwtsh mwya’ hyfryd i fi.

“Roedd e’n sibrwd yn fy nghlust i ‘diolch, diolch, diolch’. Teimlais i ei law yn fy mhoced i, a phan aeth e, sylwais i fod y mhoced yn llawn arian.

“Roedd e’n amlwg wedi bod yn siarad â rhywun o’r gwasanaeth o’r blaen. Mae ‘na ambell i brofiad fel yna yn aros gyda fi am byth.”