Ateb y Galw: Megan Davies

Megan Eluned Davies sy’n Ateb y Galw yr wythnos hon.

Mae Megan yn dod o Lanfihangel-y-creuddyn yng ngogledd Ceredigion yn wreiddiol ond mae hi bellach yn byw ym Mrynberian yng ngogledd Sir Benfro.

Mae Megan yn aelod o dîm Talwrn Y Glêr, ac yn mwynhau ysgrifennu’n greadigol.

Mae hi’n gyn-aelod o fudiad y ffermwyr ifanc, a’r uchafbwynt iddi oedd ennill Cadair CFFI Cymru Ynys Môn yn 2013; ac yna ennill y dwbl, sef y Gadair a’r Goron yn 2018 pan gynhaliwyd yr Eisteddfod yn Y Barri.

Mae cyfres newydd o’r Talwrn yn dechrau ar BBC Radio Cymru ar Nos Sul 19 Ionawr.

Un o’m hatgofion cyntaf yw mynd â gwartheg i fart Tregaron yn y Land Rover las.

Byddwn yn eistedd yn yr un man bob tro dan gesail Dad-cu ac yn cael fy llorio gan sŵn yr arwerthwr a charnau’r gwartheg yn y cylch. Yna’r uchafbwynt fyddai cael mynd i’r parc chwarae cyn dod adref.

Fy hoff le yn y byd i gyd yw’r stand laeth ar dop ein lôn. Dyma’r peth cyntaf sy’n fy nghroesawu gartref bob tro.

Mae’n sefyll o dan hen goeden sycamorwydden ac yn edrych i lawr ar y fferm lle ces i fy magu, sef Sarnau Fawr.

Rwy’n cofio chwarae ‘Eisteddfod’ arni pan oeddwn yn fach, a’i thrin fel llwyfan bychan i ganu ac actio. Pan fyddaf yn sefyll arni, byddaf bob amser yn meddwl am yr holl bethau y mae hi wedi’u gweld a’u clywed, ac yn meddwl am bwysau’r churns llaeth yr arferai ei dal.

Daeth hi hefyd yn lle pwysig i mi ym mis Medi 2022, gan i Dyfed a minnau gynnal ein gwledd priodas mewn marcî yn y cae gyferbyn, a chael dathlu gyda theulu a ffrindiau tan yr oriau mân.

Noson ein priodas heb os, yn gweld dau deulu’n joio yng nghwmni ei gilydd.

Heblaw am hynny, allwch chi ddim maeddu nos Lun yn y Sioe Fawr, sef noson gyntaf Members.

Dawnsio i diwns DJ Bry a bownsio o un lle i’r llall yn nabod bron pawb trwy gysylltiadau o’r Brifysgol a’r CFFI.

Gofalus. Annibynnol. Trefnus.

Yn rhyfedd, mae dwy ynys wedi dod yn bwysig i mi, sef Ynys Môn ac Ynys y Barri (ac nid oherwydd Gavin and Stacey).

Gwna i fyth anghofio’r cyffro o deithio gyda chriw o’m cyd-aelodau o Glwb Ffermwyr Ifanc Trisant ar gyfer Eisteddfod CFFI Cymru yn Ynys Môn lle enillais y Gadair yn 2013.

Fe gawson ni lwyth o sbort yn trio ffitio’r gadair i mewn i’r bws mini ar y ffordd nôl i Geredigion.

Wedyn yn 2018, heidio i lawr i Ynys y Barri, a’r nerfusrwydd mawr wrth geisio cadw nid un cyfrinach, ond dwy gyfrinach wrth ennill y dwbl.

Mae digon o droeon trwstan wedi codi yn ystod fy nghyfnod gyda’r CFFI.

Ond y tro hwn, taith fythgofiadwy i’r Wladfa oedd hi. Fe gawson ni’r cyfle i ymweld â fferm oedd yn cadw ceffylau i’w marchogaeth. Yn amlwg, roedd y rhain yn geffylau tipyn mwy gwyllt na’r rhai roeddem ni wedi’u harfer â nhw yng Nghymru, ac fe daflodd fy ngheffyl i fi’n bendramwnwgl i’r llawr.

Fe ges i glais piws pert dros fy llygad a lwmpyn maint afal ar fy nhalcen.

Roedd y swyddogion diogelwch yn gwrthod credu mai’r un person oeddwn i â’r llun ar fy mhasbort wrth i mi geisio mynd trwy security ar fy ffordd adref.

Gwnes i lefen y glaw pwy’ ddiwrnod yn meddwl am fy mab yn codi’i bac i fynd i’r brifysgol, i drafeilio a gadael y nyth.

Mae’r mab yn 10 mis oed!

Torri addunedau blwyddyn newydd.

Mae fy adduned ar gyfer 2025 o beidio â bwyta siocled yn beryglus o agos at gael ei thorri.

Rwy’n dwlu ar waith yr awduron Caryl Lewis, Manon Steffan Ros, Cynan Jones a Dolly Alderton.

Rhowch i mi baned o de ac unrhyw nofel gan y rhain a bydda i’n iawn.

Byddwn i’n hoffi cael diod gyda’r brodyr Gallagher o Oasis, a’u holi beth aeth o’i le, a gweld ydyn nhw wir yn dod ‘mlaen erbyn hyn.

Mi ges i’r ffugenw ‘terrier’ pan oeddwn yn chwarae pêl-droed yn yr ysgol gynradd.

Fi yw’r unig ferch yn y canol rhwng dau frawd, felly dwi wedi hen arfer â gorfod taclo, cicio a mynd amdani mewn unrhyw gêm gorfforol.

Cerdded i gopa Foel Eryr ac yna’n ôl dros Fwlch-gwynt ar fynyddoedd y Preseli, gyda Dyfed ac Eurig yn gwmni i mi, gan ryfeddu at y golygfeydd o Sir Benfro a Cheredigion o’n blaenau, a gobeithio cael cip ar fynyddoedd Wicklow dros y don hefyd.

Rwy’n cyfri’r llun yma fel trysor personol, sef llun o ddiwrnod cneifio Pengraig 1919.

Dyma ein cartref teuluol yng Nghwmystwyth, ac rwy’n dwlu gweld fy nghyndeidiau’n sefyll yn gôr o flaen y ffermdy.

Bob tro rwy’n edrych ar y llun yma, rwy’n gweld rhywbeth gwahanol. Rwy’n gweld y cneifwyr yn y rhes flaen, y plantos gyda’u mamau, y cymdogion yn eu dillad gorau, a’r gwragedd fu’n gweithio’n galed i fwydo’r holl bobl yma.

Er bod ein teulu ni’n dal i fyw a ffermio ar y mynyddoedd hyn, mae’n rhyfeddol i feddwl cymaint sydd wedi newid.

Byddwn i’n hoffi bod yn Eurig am ddiwrnod, sef fy mab bach 10 mis oed, a chael gweld y byd trwy lygaid plentyn unwaith eto.

Byddwn i’n dwlu gwybod beth mae e’n meddwl o’i gartref bach a’i fywyd newydd sbon.