Pum munud gyda Bardd y Mis: Casia Wiliam

O, lle dwi’n dechra?!

Yn ddiweddar, un o’r cerddi lle dwi wedi teimlo, ‘www sw ni ’di licio sgwennu honna, ydi Dadorchuddio Cerflun Cranogwen gan Llio Maddocks.

Dwi hefyd yn ffan mawr o’r bardd Hollie McNish. Mae hi’n sgwennu cerddi dwys a doniol am fod yn ferch ac am fod yn rhiant.

Mae ganddi gasgliad o’r enw Nobody Told Me sy’n sôn am ei phrofiad o ddod yn fam, ac mae ’na gerdd o’r enw Rain on Our Faces faswn i wedi hoffi ei ‘sgwennu, yn enwedig y llinell the forests don’t scare me, society does.

Ac yn olaf, dwi wrth fy modd efo cerdd o’r enw Creu gan Llŷr Gwyn Lewis, o’i gyfrol Rhwng dwy lein drên.

Cerdd am fywyd bob dydd ydi hi, yr ysbeidiau bach sy’n llenwi’n dyddiau ni, o godi cheerios oddi ar lawr i ffonio’r garej, ond ew, mae hi’n gerdd am bob dim hefyd, am fywyd a threigl amser.

Mae gen i atgofion melys iawn am fod yn nhîm Talwrn y Ffoaduriaid efo Llŷr, Gwennan a Gruff – fy athrawon barddol!