‘Dyma be’ dwi di dysgu ers sgwennu am alcoholiaeth fy nhad’

Wnes i erioed siarad am alcoholiaeth fy nhad. Roedd yn teimlo’n anffyddlon, yn drist, yn hunanfoddhaol.

Ar ôl iddo farw, teimlais bod yn rhaid i mi gofnodi ein bywyd ac fe newidiodd rhywbeth tra roeddwn i’n ysgrifennu’r cyfan i lawr.

Dw i wedi rhannu ein stori mewn dros 20 o ddigwyddiadau llenyddol, gyda phump arall wedi’u trefnu ar gyfer mis Ionawr. Roedd rhai, fel y Radio Wales Arts Show yng Ngŵyl y Gelli, yn fawr. Roedd eraill, fel yn swyddfa Recovery Cymru, yn fwy agos atoch.

Mae’r sgyrsiau hyn wedi digwydd mewn amgueddfa, fy hen ysgol, caffi, siopau llyfrau, Canolfan Cymry Llundain, llyfrgell, cyfryngau cymdeithasol ar-lein, siop recordiau. Mae pob un wedi ehangu fy nealltwriaeth.

Doeddwn i ddim wedi sylweddoli bod dibyniaeth a chaethiwed hefyd wedi effeithio ar bobl dw i wedi’u hadnabod erioed, oherwydd wnaeth yr un ohonom ni siarad amdano.

Ni ddylai fod unrhyw stigma o amgylch y salwch hwn, ac nid brad yw siarad amdano.

Mewn gwirionedd, dw i’n credu ei fod yn hanfodol.